Over ons
Welkom bij HOGZ – waar hond en mens elkaar écht leren begrijpen
Beste hondenliefhebber, wat fijn dat u ons gevonden heeft. Wij zijn Arno van Hamburg en Lémone Vijfhuizen, en sinds 1999 begeleiden en adviseren wij mensen met honden. Onze missie is helder: we willen mens en hond helpen om ontspannen en in harmonie met elkaar samen te leven. Bij HOGZ bent u welkom met elke "gewone" huishond. Juist dat alledaagse samenzijn – thuis, op straat, in het bos of op visite – is voor ons het belangrijkste vertrekpunt. Want een fijne relatie met uw hond begint niet bij perfectie, maar bij begrip, verbinding en een veilige basis.
🌀Onze aanpak
Hondvriendelijk, geweldloos en realistisch. We bieden begeleiding voor honden van alle leeftijden, rassen en achtergronden. U kunt rekenen op professionele, actuele kennis én een aanpak waarbij het welzijn van uw hond altijd voorop staat.
Wij werken volledig geweldloos: slipkettingen, prikbanden of stroombanden horen niet bij onze visie. We geloven niet in dominantie en onderdrukking maar in begeleiding die duidelijk is en vertrouwen geeft aan de hond. We leren u hoe u uw hond kunt opvoeden, begeleiden en trainen op een vriendelijke, eerlijke en effectieve manier. Geen trucjes, maar échte samenwerking.
🌀Wat verstaan wij onder opvoeden?
Vaak denken mensen bij een gehoorzame hond aan commando’s zoals “zit” of “af”. Natuurlijk is het handig als uw hond op signalen reageert, maar bij HOGZ gaan we dieper. We starten bij de basis: opvoeding in het dagelijks leven.
Hoe begeleidt u uw hond in de drukte van een gezin of op straat? Hoe begeleidt u uw hond bij andere honden? Hoe zorgt u voor veiligheid en rust? Hoe voorkomt u dat hij in situaties komt die te moeilijk of te stressvol zijn? Stap voor stap leren we u hoe u realistische doelen stelt én bereikt – afgestemd op de mogelijkheden van uw hond. U leert hoe u uw hond helpt te ontspannen, bij andere honden, mensen of nieuwe situaties.
🌀Onze kernwaarden
Bij alles wat we doen staan de volgende waarden centraal:
Of u nu hulp zoekt bij de opvoeding van een pup, begeleiding bij onzeker gedrag of gewoon wilt leren hoe u uw hond beter begrijpt – bij HOGZ bent u van harte welkom. Waar u en uw hond écht gezien worden. Samen bouwen we aan vertrouwen, rust en een fijne samenwerking. We kijken ernaar uit u en uw hond te ontmoeten!
Klik hier om te zien welke opleidingen, seminars en workshops wij hebben gevolgd.
🌀Ervaring als waardevolle leermeester
Het is natuurlijk fijn om een degelijke achtergrond te hebben in opleidingen en kennis. Maar wat ons betreft zit de meest waardevolle leerschool ergens anders: in het dagelijks leven, in de echte ervaringen – samen met onze eigen honden.
Onze honden zijn onze grootste inspiratiebron geweest. Zij hebben ons uitgedaagd om verder te kijken dan methodes.
Ze hebben ons geleerd dat geen enkele aanpak heilig is, dat methodes slechts hulpmiddelen zijn, en dat het echte werk begint bij het zien en accepteren van de hond zoals hij ís. Elke hond brengt zijn eigen verhaal met zich mee. Zijn erfelijke eigenschappen, zijn rasgebonden gedrag, zijn verleden – alles speelt een rol. Door dat te erkennen, geven we ruimte aan wie de hond werkelijk is. Het ontkennen van die kenmerken is alsof je de hond niet écht ziet. En juist door hem te zien, te respecteren en te begrijpen, ontstaat echte samenwerking.
Soms betekent dat ook: accepteren dat iets niet kan. Niet elke hond past in elk plaatje. En dat is oké. In sommige situaties is het beter om gedrag niet te willen veranderen, maar om het goed te leren managen – zodat uw hond niet onnodig in situaties komt die hij niet aankan.
Onze eigen honden hebben ons geleerd om niet te denken in beperkingen, maar in mogelijkheden. Om niet te streven naar perfectie, maar naar wederzijds begrip. Die ervaring – gecombineerd met kennis – vormt de basis van alles wat we doen.
En dát is wat we ook u en uw hond willen meegeven.
🌀Graag laten wij je kennis maken met onze leermeesters. Wie waren en zijn onze honden?
Honden lopen als een rode draad door ons leven. We groeiden op met een Afghaanse windhond, Briards en Bouviers. „Opgroeien met” is iets anders dan zelf verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van een hond.
De eerste hond die wij echt moesten opvoeden en begeleiden, was Bruno: een vierjarige Bouvier, zwaar verwaarloosd en als herplaatser bij ons gekomen. Ondanks dat we ons huiswerk hadden gedaan en hem niet impulsief hadden overgenomen, bleek veel van wat ons was verteld niet te kloppen. Later ontdekten we dat wij niet zijn derde, maar zijn zevende adres waren en dat hij eerder schapen had doodgebeten. Bruno bleek een enorm jachtinstinct te hebben – bij het zien van een konijn brak zijn nieuwe riem in tweeën – en hij was agressief naar andere honden. Net als de meeste mensen meldden we ons bij de hondenschool in de hoop op deskundige begeleiding.
De instructeur vertelde ons dat Bruno “geresocialiseerd” moest worden en dat “volwassen honden geen agressie vertonen naar puppy’s”. Op een afgezet terrein lieten ze ons een groep pups en jonge honden zien, maar Bruno greep direct de eerste pup die in zijn buurt kwam. Mocht je het nog niet weten: het is een fabel dat volwassen honden nooit agressief zijn tegen puppy’s.
Niemand kon ons toen goed adviseren, en wij – als beginnende hondeneigenaren – wisten niet dat je op je eigen gevoel kunt varen, ook al heb je minder kennis dan experts. Uiteindelijk hebben we Bruno uit zijn lijden verlost. Die “geestelijk kapotgemaakte blik” in zijn ogen zullen we nooit vergeten. Bruno was voor ons de aanleiding om ons intensiever te gaan verdiepen in hondengedrag en -opvoeding.
Na uitgebreid onderzoek kwam Leonberger‑pup Varsha in ons leven. Varsha bleek een makkelijke en vrolijke metgezel: we hadden echt geluk met haar ontspannen en meegaande karakter. Toen Varsha één jaar oud was, kwam Caleigh, een kortharige Hollandse Herder‑pup, bij ons. Zij was de zus van Crook en droeg een zwaar genetisch beladen rugzakje met zich mee. Ook nu negeerden we ons eigen gevoel en volgden we blindelings de adviezen van de hondenschool, wat haar instabiliteit alleen maar verergerde.
Dit was voor ons het keerpunt: we besloten ons nog intensiever te verdiepen in hondengedrag. Onze belangrijkste les luidt sindsdien: hoe deskundig de ander ook mag zijn, jij bent altijd degene die beslist of je het advies opvolgt. Zegt je onderbuik "nee" dan niet doen.
Crook (29 juni 1998 – 16 juni 2012), een Hollandse Herder-reu en broer van Caleigh, kwam bij ons wonen toen hij anderhalf jaar oud was. Wij waren zijn derde adres en hij droeg een zware rugzak vol genetische bagage en nare ervaringen (zowel geestelijke als lichamelijke mishandeling). Crook vertoonde agressie naar onbekenden en vreemde honden, had fobieën voor onweer en vuurwerk, was bang in de auto en kampte met diverse gezondheidsproblemen. Zo had hij chronische tussenteenontstekingen, wat veel creativiteit vergde bij de verzorging van een angstig-agressieve hond. Binnen onze groep honden gedroeg hij zich echter als een uiterst beleefde gentleman.
Elke introductie van een nieuwe hond verliep zorgvuldig: zo leerden ze elkaars signalen herkennen en ontstonden er geen conflicten.
Met zulke complexe problematiek verdween je ‘roze zonnebril’ (de illusie dat álles oplosbaar is) snel.
Het managen van zijn gedrag bleek voor ons én voor Crook het meest succesvol. Dankzij duidelijke kaders en begrip hebben we samen een bijzonder fijn leven gehad. Van hem leerden we hoe cruciaal het is om te kijken naar het ‘zijn’ van de hond: hem onvoorwaardelijk te accepteren, mogelijkheden te bieden in plaats van verwachtingen op te leggen en hem niet in situaties te plaatsen die zijn draagkracht te boven gaan. Zo kon Crook volledig zichzelf zijn, met al zijn mogelijkheden én beperkingen, en zich écht veilig voelen. Soms vroeg dat, dat wij onze eigen verwachtingspatronen loslieten, maar voor ons voelde dat nooit als een offer. We zijn nog elke dag dankbaar dat Crook deel van ons leven is geweest.
Angel (14 september 2004 – 18 september 2013) was een bijzondere Leonbergerdame. Ze kwam van een liefdevolle en betrouwbare fokker: Meus Amicus uit België, dezelfde als Varsha. Ook bij betrokken fokkers kunnen onvoorziene omstandigheden optreden.
Tijdens de geboorte en de eerste levensweken van het nest verliepen sommige zaken anders dan verwacht: er was een keizersnede nodig en binnen tien dagen overleed een groot deel van de pups. Dat was traumatisch voor de moederhond, de puppy’s én de fokker. Angel kampte vanaf het begin met gezondheidsproblemen; nadrukkelijk willen wij benadrukken dat we dit de fokker niet kwalijk nemen—onvoorziene dingen kunnen nou eenmaal gebeuren, zelfs bij fokkers die bewust en liefdevol fokken.
Angel had ernstige huidproblemen en onvoldoende enzymen om haar voeding goed te verteren. Als pup werd ze twee keer gebeten door een hond tijdens een wandeling, waardoor ze aanvankelijk uitvalgedrag vertoonde naar andere honden. Nadat we haar tijdelijk uit die situatie haalden, verdween dat gedrag. Daarna heeft Angel nog enkele jaren als assistent meegeholpen op onze hondenschool.
Altijd was zij vol kracht en levenslust. We zijn dankbaar dat Angel deel uitmaakte van ons leven.
Chance (27 oktober 2002 – 24 maart 2014) was qua werklust en snelheid een echte Formule 1-hond, maar aan de andere kant ook erg angstig en onzeker. Toen zij 16 weken oud was, kwam Chance bij ons wonen als haar derde adres. Ze was al op vier à vijf weken van haar moeder weggehaald en via een tussenhandelaar bij haar vorige eigenaar terechtgekomen. We zullen nooit vergeten hoe we haar ophaalden: een fijngebouwde, tengere Kruising Hollandse Herder–Mechelse pup liep over de rugleuning van de bank.
Het was aanvankelijk helemaal niet de bedoeling dat we haar zouden houden, maar gelukkig bleef ze bij ons.
Chance kwam uit de zogenoemde bloedlijnen van politiehonden: een hond met een uitzonderlijk hoge werklust die tot uiting móést komen. Dankzij haar konden we cursisten perfect laten zien hoe rastypische kenmerken zich vertalen naar de praktijk en hoe belangrijk daarop afgestemde begeleiding is. Helaas bleek Chance ernstig ziek: ze kreeg lymfeklierkanker en overleed binnen een maand, zes maanden na het overlijden van haar beste maatje Angel. Hoewel iedereen altijd onder de indruk was van haar werkprestaties, zag bijna niemand wie Chance écht was: een angstige en onzekere hond. We vonden het verschrikkelijk hoe haar ziekteproces verliep en hoe zij werd geëuthanaseerd. Pas na een paar jaar konden we de pijn en het heftige verloop een plek geven.
Stuiver (17 maart 2000 – 27 december 2015) was onze Australian Shepherd: de grappenmaker en clown van de familie. Ze kwam bij ons wonen toen ze vijf maanden oud was; wij waren haar tweede adres.
Stuiver was gefokt door een liefdevolle fokker, maar haar eerdere eigenaar had andere informatie aan de fokker vertelt dan de werkelijkheid. Ze stamde uit de ‘old‑style’ werklijnen van de Australian Shepherd en groeide op bij een uitstekende fokker.
Stuiver was het zonnetje in huis en als bijnaam kreeg ze ‘Stinker’ omdat ze graag door allerlei vieze plekken rolde. Ze kon tot kort voor haar overlijden nog alles doen wat ze het liefste deed. Met het overlijden van Stuiver sloot een tijdperk: zij was de laatste van de vier honden (Crook, Stuiver, Chance en Angel) die zo lang samen bij ons leefden en ons zo veel hebben geleerd. Hun ervaringen vormen de basis van onze visie en van de begeleiding die we mensen bieden bij het opvoeden van hun honden.
Amber (10 augustus 2011 – 11 november 2020) werd na een scheiding bij de fokker teruggebracht. Sinds 16 maart 2014 woonde ze bij ons. Het hele herplaatsingsverhaal was verdrietig, maar voor alle betrokkenen – de vorige eigenaren én ons – toch op een goede manier afgerond. Amber woonde eerder samen met een kind: zij waren écht twee handen op één buik. Toen Amber bij ons kwam, was ze duidelijk depressief – niet zo vreemd: je verliest je maatje, je huis én je vertrouwde omgeving.
Ze had een zacht maar ook eigenzinnig karakter, was rustig en sociaal. Amber leek vaak heerlijk te liggen slapen, maar hield stiekem toch alles in de gaten. Ze was een echte ‘binnenvetter’. Met haar grote hart van goud was ze een hond uit duizenden.
Kayo (18 januari 2018 – 1 november 2024) kwam op 31 december 2023 bij ons wonen, hij was van een dierbare vriendin. We hadden altijd beloofd dat als haar iets zou overkomen, hij bij ons mocht komen—helaas werd dit snel werkelijkheid, toen zij totaal onverwacht terminaal ziek bleek te zijn. Haar grootste zorg was Kayo.
Kayo was de oudere broer van Fleur: ze deelden dezelfde ouders, maar hij was anderhalf jaar ouder. Het was een match made in heaven: een superlieve, zachtaardige en gevoelige reus die met Fleur echte maatjes vormde.
Tot ons grote verdriet was Kayo slechts tien maanden bij ons. Onze vriendin vermoedde al dat hij hartproblemen had daarom kreeg hij jaarlijks een hartecho. Ondanks deze en andere preventieve maatregelen overleed hij aan acuut hartfalen. Hoewel we meteen naar de dierenarts gingen, kon zijn leven niet worden gered.
Kayo was een hond van goud: ontzettend zachtaardig en lief. We missen zijn aanwezigheid enorm, maar het troost ons dat hij bij ons nog een warme, liefdevolle tijd heeft gehad. Nu is hij herenigd met zijn vrouwtje Henny en met zijn maatje Danger, van wie hij zoveel hield.
Fleur (10 juni 2019) is ook een "Leo" maar iedere hond, ook binnen een ras, is uniek — zo ook zij. Fleur is gevoelig wat ze extravert uit, een echte observeerder van details, maar geen wereldreiziger: in haar eigen omgeving is altijd genoeg te ontdekken. Ze is een grappenmaker, vrolijk en een soort Willie Wortel 🔎. Fleur heeft HD wat haar leven gelukkig niet minder leuk maakt. Wel krijgt zij regelmatig behandelingen van de dierfysiotherapeut en proberen we de bespiering van haar achterhand zo sterk mogelijk te houden. Ze doet graag zoekspelletjes, "gymnastiek" 😅 (oefeningen om haar achterhand sterk te houden), eindeloos observeren en snuffelen tijdens de wandeling.
Beste hondenliefhebber, wat fijn dat u ons gevonden heeft. Wij zijn Arno van Hamburg en Lémone Vijfhuizen, en sinds 1999 begeleiden en adviseren wij mensen met honden. Onze missie is helder: we willen mens en hond helpen om ontspannen en in harmonie met elkaar samen te leven. Bij HOGZ bent u welkom met elke "gewone" huishond. Juist dat alledaagse samenzijn – thuis, op straat, in het bos of op visite – is voor ons het belangrijkste vertrekpunt. Want een fijne relatie met uw hond begint niet bij perfectie, maar bij begrip, verbinding en een veilige basis.
🌀Onze aanpak
Hondvriendelijk, geweldloos en realistisch. We bieden begeleiding voor honden van alle leeftijden, rassen en achtergronden. U kunt rekenen op professionele, actuele kennis én een aanpak waarbij het welzijn van uw hond altijd voorop staat.
Wij werken volledig geweldloos: slipkettingen, prikbanden of stroombanden horen niet bij onze visie. We geloven niet in dominantie en onderdrukking maar in begeleiding die duidelijk is en vertrouwen geeft aan de hond. We leren u hoe u uw hond kunt opvoeden, begeleiden en trainen op een vriendelijke, eerlijke en effectieve manier. Geen trucjes, maar échte samenwerking.
🌀Wat verstaan wij onder opvoeden?
Vaak denken mensen bij een gehoorzame hond aan commando’s zoals “zit” of “af”. Natuurlijk is het handig als uw hond op signalen reageert, maar bij HOGZ gaan we dieper. We starten bij de basis: opvoeding in het dagelijks leven.
Hoe begeleidt u uw hond in de drukte van een gezin of op straat? Hoe begeleidt u uw hond bij andere honden? Hoe zorgt u voor veiligheid en rust? Hoe voorkomt u dat hij in situaties komt die te moeilijk of te stressvol zijn? Stap voor stap leren we u hoe u realistische doelen stelt én bereikt – afgestemd op de mogelijkheden van uw hond. U leert hoe u uw hond helpt te ontspannen, bij andere honden, mensen of nieuwe situaties.
🌀Onze kernwaarden
Bij alles wat we doen staan de volgende waarden centraal:
- ✅ Welzijn van de hond
- ✅ Respect voor de hond als individu
- ✅ Acceptatie van hoe de hond is
- ✅ Geduld – ieder leerproces heeft zijn tijd
- ✅ Beloningsgerichte begeleiding – omdat positieve ervaringen het beste werken
Of u nu hulp zoekt bij de opvoeding van een pup, begeleiding bij onzeker gedrag of gewoon wilt leren hoe u uw hond beter begrijpt – bij HOGZ bent u van harte welkom. Waar u en uw hond écht gezien worden. Samen bouwen we aan vertrouwen, rust en een fijne samenwerking. We kijken ernaar uit u en uw hond te ontmoeten!
Klik hier om te zien welke opleidingen, seminars en workshops wij hebben gevolgd.
🌀Ervaring als waardevolle leermeester
Het is natuurlijk fijn om een degelijke achtergrond te hebben in opleidingen en kennis. Maar wat ons betreft zit de meest waardevolle leerschool ergens anders: in het dagelijks leven, in de echte ervaringen – samen met onze eigen honden.
Onze honden zijn onze grootste inspiratiebron geweest. Zij hebben ons uitgedaagd om verder te kijken dan methodes.
Ze hebben ons geleerd dat geen enkele aanpak heilig is, dat methodes slechts hulpmiddelen zijn, en dat het echte werk begint bij het zien en accepteren van de hond zoals hij ís. Elke hond brengt zijn eigen verhaal met zich mee. Zijn erfelijke eigenschappen, zijn rasgebonden gedrag, zijn verleden – alles speelt een rol. Door dat te erkennen, geven we ruimte aan wie de hond werkelijk is. Het ontkennen van die kenmerken is alsof je de hond niet écht ziet. En juist door hem te zien, te respecteren en te begrijpen, ontstaat echte samenwerking.
Soms betekent dat ook: accepteren dat iets niet kan. Niet elke hond past in elk plaatje. En dat is oké. In sommige situaties is het beter om gedrag niet te willen veranderen, maar om het goed te leren managen – zodat uw hond niet onnodig in situaties komt die hij niet aankan.
Onze eigen honden hebben ons geleerd om niet te denken in beperkingen, maar in mogelijkheden. Om niet te streven naar perfectie, maar naar wederzijds begrip. Die ervaring – gecombineerd met kennis – vormt de basis van alles wat we doen.
En dát is wat we ook u en uw hond willen meegeven.
🌀Graag laten wij je kennis maken met onze leermeesters. Wie waren en zijn onze honden?
Honden lopen als een rode draad door ons leven. We groeiden op met een Afghaanse windhond, Briards en Bouviers. „Opgroeien met” is iets anders dan zelf verantwoordelijk zijn voor de opvoeding van een hond.
De eerste hond die wij echt moesten opvoeden en begeleiden, was Bruno: een vierjarige Bouvier, zwaar verwaarloosd en als herplaatser bij ons gekomen. Ondanks dat we ons huiswerk hadden gedaan en hem niet impulsief hadden overgenomen, bleek veel van wat ons was verteld niet te kloppen. Later ontdekten we dat wij niet zijn derde, maar zijn zevende adres waren en dat hij eerder schapen had doodgebeten. Bruno bleek een enorm jachtinstinct te hebben – bij het zien van een konijn brak zijn nieuwe riem in tweeën – en hij was agressief naar andere honden. Net als de meeste mensen meldden we ons bij de hondenschool in de hoop op deskundige begeleiding.
De instructeur vertelde ons dat Bruno “geresocialiseerd” moest worden en dat “volwassen honden geen agressie vertonen naar puppy’s”. Op een afgezet terrein lieten ze ons een groep pups en jonge honden zien, maar Bruno greep direct de eerste pup die in zijn buurt kwam. Mocht je het nog niet weten: het is een fabel dat volwassen honden nooit agressief zijn tegen puppy’s.
Niemand kon ons toen goed adviseren, en wij – als beginnende hondeneigenaren – wisten niet dat je op je eigen gevoel kunt varen, ook al heb je minder kennis dan experts. Uiteindelijk hebben we Bruno uit zijn lijden verlost. Die “geestelijk kapotgemaakte blik” in zijn ogen zullen we nooit vergeten. Bruno was voor ons de aanleiding om ons intensiever te gaan verdiepen in hondengedrag en -opvoeding.
Na uitgebreid onderzoek kwam Leonberger‑pup Varsha in ons leven. Varsha bleek een makkelijke en vrolijke metgezel: we hadden echt geluk met haar ontspannen en meegaande karakter. Toen Varsha één jaar oud was, kwam Caleigh, een kortharige Hollandse Herder‑pup, bij ons. Zij was de zus van Crook en droeg een zwaar genetisch beladen rugzakje met zich mee. Ook nu negeerden we ons eigen gevoel en volgden we blindelings de adviezen van de hondenschool, wat haar instabiliteit alleen maar verergerde.
Dit was voor ons het keerpunt: we besloten ons nog intensiever te verdiepen in hondengedrag. Onze belangrijkste les luidt sindsdien: hoe deskundig de ander ook mag zijn, jij bent altijd degene die beslist of je het advies opvolgt. Zegt je onderbuik "nee" dan niet doen.
Crook (29 juni 1998 – 16 juni 2012), een Hollandse Herder-reu en broer van Caleigh, kwam bij ons wonen toen hij anderhalf jaar oud was. Wij waren zijn derde adres en hij droeg een zware rugzak vol genetische bagage en nare ervaringen (zowel geestelijke als lichamelijke mishandeling). Crook vertoonde agressie naar onbekenden en vreemde honden, had fobieën voor onweer en vuurwerk, was bang in de auto en kampte met diverse gezondheidsproblemen. Zo had hij chronische tussenteenontstekingen, wat veel creativiteit vergde bij de verzorging van een angstig-agressieve hond. Binnen onze groep honden gedroeg hij zich echter als een uiterst beleefde gentleman.
Elke introductie van een nieuwe hond verliep zorgvuldig: zo leerden ze elkaars signalen herkennen en ontstonden er geen conflicten.
Met zulke complexe problematiek verdween je ‘roze zonnebril’ (de illusie dat álles oplosbaar is) snel.
Het managen van zijn gedrag bleek voor ons én voor Crook het meest succesvol. Dankzij duidelijke kaders en begrip hebben we samen een bijzonder fijn leven gehad. Van hem leerden we hoe cruciaal het is om te kijken naar het ‘zijn’ van de hond: hem onvoorwaardelijk te accepteren, mogelijkheden te bieden in plaats van verwachtingen op te leggen en hem niet in situaties te plaatsen die zijn draagkracht te boven gaan. Zo kon Crook volledig zichzelf zijn, met al zijn mogelijkheden én beperkingen, en zich écht veilig voelen. Soms vroeg dat, dat wij onze eigen verwachtingspatronen loslieten, maar voor ons voelde dat nooit als een offer. We zijn nog elke dag dankbaar dat Crook deel van ons leven is geweest.
Angel (14 september 2004 – 18 september 2013) was een bijzondere Leonbergerdame. Ze kwam van een liefdevolle en betrouwbare fokker: Meus Amicus uit België, dezelfde als Varsha. Ook bij betrokken fokkers kunnen onvoorziene omstandigheden optreden.
Tijdens de geboorte en de eerste levensweken van het nest verliepen sommige zaken anders dan verwacht: er was een keizersnede nodig en binnen tien dagen overleed een groot deel van de pups. Dat was traumatisch voor de moederhond, de puppy’s én de fokker. Angel kampte vanaf het begin met gezondheidsproblemen; nadrukkelijk willen wij benadrukken dat we dit de fokker niet kwalijk nemen—onvoorziene dingen kunnen nou eenmaal gebeuren, zelfs bij fokkers die bewust en liefdevol fokken.
Angel had ernstige huidproblemen en onvoldoende enzymen om haar voeding goed te verteren. Als pup werd ze twee keer gebeten door een hond tijdens een wandeling, waardoor ze aanvankelijk uitvalgedrag vertoonde naar andere honden. Nadat we haar tijdelijk uit die situatie haalden, verdween dat gedrag. Daarna heeft Angel nog enkele jaren als assistent meegeholpen op onze hondenschool.
Altijd was zij vol kracht en levenslust. We zijn dankbaar dat Angel deel uitmaakte van ons leven.
Chance (27 oktober 2002 – 24 maart 2014) was qua werklust en snelheid een echte Formule 1-hond, maar aan de andere kant ook erg angstig en onzeker. Toen zij 16 weken oud was, kwam Chance bij ons wonen als haar derde adres. Ze was al op vier à vijf weken van haar moeder weggehaald en via een tussenhandelaar bij haar vorige eigenaar terechtgekomen. We zullen nooit vergeten hoe we haar ophaalden: een fijngebouwde, tengere Kruising Hollandse Herder–Mechelse pup liep over de rugleuning van de bank.
Het was aanvankelijk helemaal niet de bedoeling dat we haar zouden houden, maar gelukkig bleef ze bij ons.
Chance kwam uit de zogenoemde bloedlijnen van politiehonden: een hond met een uitzonderlijk hoge werklust die tot uiting móést komen. Dankzij haar konden we cursisten perfect laten zien hoe rastypische kenmerken zich vertalen naar de praktijk en hoe belangrijk daarop afgestemde begeleiding is. Helaas bleek Chance ernstig ziek: ze kreeg lymfeklierkanker en overleed binnen een maand, zes maanden na het overlijden van haar beste maatje Angel. Hoewel iedereen altijd onder de indruk was van haar werkprestaties, zag bijna niemand wie Chance écht was: een angstige en onzekere hond. We vonden het verschrikkelijk hoe haar ziekteproces verliep en hoe zij werd geëuthanaseerd. Pas na een paar jaar konden we de pijn en het heftige verloop een plek geven.
Stuiver (17 maart 2000 – 27 december 2015) was onze Australian Shepherd: de grappenmaker en clown van de familie. Ze kwam bij ons wonen toen ze vijf maanden oud was; wij waren haar tweede adres.
Stuiver was gefokt door een liefdevolle fokker, maar haar eerdere eigenaar had andere informatie aan de fokker vertelt dan de werkelijkheid. Ze stamde uit de ‘old‑style’ werklijnen van de Australian Shepherd en groeide op bij een uitstekende fokker.
Stuiver was het zonnetje in huis en als bijnaam kreeg ze ‘Stinker’ omdat ze graag door allerlei vieze plekken rolde. Ze kon tot kort voor haar overlijden nog alles doen wat ze het liefste deed. Met het overlijden van Stuiver sloot een tijdperk: zij was de laatste van de vier honden (Crook, Stuiver, Chance en Angel) die zo lang samen bij ons leefden en ons zo veel hebben geleerd. Hun ervaringen vormen de basis van onze visie en van de begeleiding die we mensen bieden bij het opvoeden van hun honden.
Amber (10 augustus 2011 – 11 november 2020) werd na een scheiding bij de fokker teruggebracht. Sinds 16 maart 2014 woonde ze bij ons. Het hele herplaatsingsverhaal was verdrietig, maar voor alle betrokkenen – de vorige eigenaren én ons – toch op een goede manier afgerond. Amber woonde eerder samen met een kind: zij waren écht twee handen op één buik. Toen Amber bij ons kwam, was ze duidelijk depressief – niet zo vreemd: je verliest je maatje, je huis én je vertrouwde omgeving.
Ze had een zacht maar ook eigenzinnig karakter, was rustig en sociaal. Amber leek vaak heerlijk te liggen slapen, maar hield stiekem toch alles in de gaten. Ze was een echte ‘binnenvetter’. Met haar grote hart van goud was ze een hond uit duizenden.
Kayo (18 januari 2018 – 1 november 2024) kwam op 31 december 2023 bij ons wonen, hij was van een dierbare vriendin. We hadden altijd beloofd dat als haar iets zou overkomen, hij bij ons mocht komen—helaas werd dit snel werkelijkheid, toen zij totaal onverwacht terminaal ziek bleek te zijn. Haar grootste zorg was Kayo.
Kayo was de oudere broer van Fleur: ze deelden dezelfde ouders, maar hij was anderhalf jaar ouder. Het was een match made in heaven: een superlieve, zachtaardige en gevoelige reus die met Fleur echte maatjes vormde.
Tot ons grote verdriet was Kayo slechts tien maanden bij ons. Onze vriendin vermoedde al dat hij hartproblemen had daarom kreeg hij jaarlijks een hartecho. Ondanks deze en andere preventieve maatregelen overleed hij aan acuut hartfalen. Hoewel we meteen naar de dierenarts gingen, kon zijn leven niet worden gered.
Kayo was een hond van goud: ontzettend zachtaardig en lief. We missen zijn aanwezigheid enorm, maar het troost ons dat hij bij ons nog een warme, liefdevolle tijd heeft gehad. Nu is hij herenigd met zijn vrouwtje Henny en met zijn maatje Danger, van wie hij zoveel hield.
Fleur (10 juni 2019) is ook een "Leo" maar iedere hond, ook binnen een ras, is uniek — zo ook zij. Fleur is gevoelig wat ze extravert uit, een echte observeerder van details, maar geen wereldreiziger: in haar eigen omgeving is altijd genoeg te ontdekken. Ze is een grappenmaker, vrolijk en een soort Willie Wortel 🔎. Fleur heeft HD wat haar leven gelukkig niet minder leuk maakt. Wel krijgt zij regelmatig behandelingen van de dierfysiotherapeut en proberen we de bespiering van haar achterhand zo sterk mogelijk te houden. Ze doet graag zoekspelletjes, "gymnastiek" 😅 (oefeningen om haar achterhand sterk te houden), eindeloos observeren en snuffelen tijdens de wandeling.
Fleur (10-06-2019)
In liefdevolle herinnering
Kayo 💙 (18-01-2018 ~ 1-11-2024) en Henny ❤️
Kayo
|
Niet zomaar verder gaan,
we zullen jullie verweven. Jullie horen bij ons bestaan. We komen er niet overheen en gaan het ook geen plekje geven omdat de liefde ons verbond zullen we met jullie verder leven. Niet zoals we willen maar wel zoals het kan met jullie diep in ons hart ons leven lang. |
Onze vriendin en Kayo bij ons in 2023.
|
Amber (10-08-2011 ~ 11-11-2020)
Do not stand at my grave and weep,
I am not there, I do not sleep.
I am in a thousand winds that blow,
I am the softly falling snow.
I am the gentle showers of rain,
I am the fields of ripening grain.
I am in the morning hush,
I am in the graceful rush
Of beautiful birds in circling flight,
I am the starshine of the night.
I am in the flowers that bloom,
I am in a quiet room.
I am in the birds that sing,
I am in each lovely thing.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there. I do not die.
Author Mary Elizabeth Frye
I am not there, I do not sleep.
I am in a thousand winds that blow,
I am the softly falling snow.
I am the gentle showers of rain,
I am the fields of ripening grain.
I am in the morning hush,
I am in the graceful rush
Of beautiful birds in circling flight,
I am the starshine of the night.
I am in the flowers that bloom,
I am in a quiet room.
I am in the birds that sing,
I am in each lovely thing.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there. I do not die.
Author Mary Elizabeth Frye
"Sterven is verhuizen van de buitenwereld naar het hart van de mensen die van je houden
en in dat hart blijf je in de herinnering verder leven- Manu Keirse"
en in dat hart blijf je in de herinnering verder leven- Manu Keirse"
|
Crocus
(29-6-1998 ~ 16-6-2012) 
|
Angel
(14-9-2004 ~ 18-9-2013) 
|
Chance
(27-10-2002 ~ 24-03-2014) 
|
Stuiver
(17-03-2000 ~ 27-11-2015) 
|
|
Varsha (29-6-1997 ~ 14-6-2004)
|
Caleigh (29-6-1998 ~ 01-11-1999)
|